Raz, dwa.. i wi\u0119cej nie powiem. Jeszcze by si\u0119 wydarzy\u0142o. Jeden i dwa, obracam rade\u0142kowan\u0105 kraw\u0119d\u017a losu. Srebrzy mi w palcach i kusi przypadek kolejny. Zasrebrzy\u0142o wreszcie i reszk\u0105 stoczone na pod\u0142odze. Nie powiedzia\u0142o o niczym. Powiedzia\u0142o, \u017ce i tak nie wiem. Czy to, \u017ce odwr\u00f3c\u0119 twarz i odejd\u0119 nie jest rzutem nast\u0119pnym?<\/p>\n
W mie\u015bcie dmie wiatr bezwzgl\u0119dny. Li\u015bcie, co w kompost nie sp\u0142yn\u0119\u0142y kana\u0142em atakuj\u0105 mnie zajadle i \u0107mi w r\u0119ce \u017car papierosa niespokojnie. Tylko kroki miarowe, pewnie oddalaj\u0105 mnie od celu. Pocz\u0105tek zimy nie zawi\u00f3d\u0142 wcale. Oszcz\u0119dzi\u0142a puchu bia\u0142ego, czapek i szali. Zachowa\u0142a oboj\u0119tno\u015b\u0107 i bezlitosno\u015b\u0107 krajobrazu. Pozostan\u0119 sob\u0105 jeszcze jeden dzie\u0144 d\u0142u\u017cej, nie schowany w bezkszta\u0142t materia\u0142u.
\nCzuj\u0119 si\u0119 troch\u0119 jak w stolicach \u015bwiata dawnego, w przestrzeni ogromnej betonu, formy zaplanowanej, odwiecznej walki o niezapomnienie w zachwycie mocy gapi\u00f3w. Winszuj\u0119 miastu tak utalentowanych ludzi. Dzi\u0119kuj\u0119 tym ludziom za to\u017csamo\u015b\u0107 bez wstydu i korzenie pot\u0119\u017cne. Zatopi\u0107 sie w zachwyt z dala od nieszcz\u0119\u015b\u0107, odwr\u00f3ci\u0107 od jej twarzy wzrok – tak, ostatecznie nieznanej – i odda\u0107 ho\u0142d nale\u017cny. Nale\u017cy si\u0119, oczywi\u015bcie. Miasto musi by\u0107 ogromne, \u017ceby\u015bmy mogli poradzi\u0107 sobie z nami samymi i uciec od siebie ostatecznie. Nawet na zawsze.<\/p>\n
Nie mia\u0142em odwagi powiedzie\u0107 ci „dzie\u0144 dobry”, odda\u0107 kawa\u0142ka rado\u015bci wpisanej tak g\u0142\u0119boko we mnie – zupe\u0142nie wbrew sobie. Wytresowany w kolejnych pr\u00f3bach pora\u017cek bolesnych, nauczony: „nale\u017cy si\u0119 podnosi\u0107” – kto\u015b m\u00f3wi\u0142, \u017ce to wa\u017cne – podnosz\u0119 si\u0119 na komend\u0119. Nieustannie i bezwolnie. Za ka\u017cdym razem.<\/p>\n
Wytresowany, \u017ceby nigdy nie upa\u015b\u0107 przy tobie, odszed\u0142em.<\/p>\n
Miasto zostanie mi jedyn\u0105 form\u0105 przetrwania. We\u0144 uciekn\u0119.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Raz, dwa.. i wi\u0119cej nie powiem. Jeszcze by si\u0119 wydarzy\u0142o. Jeden i dwa, obracam rade\u0142kowan\u0105 kraw\u0119d\u017a losu. Srebrzy mi w palcach i kusi przypadek kolejny. Zasrebrzy\u0142o wreszcie i reszk\u0105 stoczone na pod\u0142odze. Nie powiedzia\u0142o o niczym. Powiedzia\u0142o, \u017ce i tak nie wiem. Czy to, \u017ce odwr\u00f3c\u0119 twarz i odejd\u0119 nie jest rzutem nast\u0119pnym? W mie\u015bcie […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[],"tags":[],"class_list":["post-182","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/smakdrogi.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/182","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/smakdrogi.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/smakdrogi.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/smakdrogi.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/smakdrogi.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=182"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/smakdrogi.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/182\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/smakdrogi.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=182"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/smakdrogi.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=182"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/smakdrogi.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=182"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}