Odmierzam czas. Definiuj\u0119 pocz\u0105tek i koniec. Przy pomocy nawet najprostszych gest\u00f3w. Musi by\u0107 co\u015b, czego mo\u017cna sie uchwyci\u0107. Co\u015b, co nie trwa wiecznie. Co\u015b, co si\u0119 sko\u0144czy.
\nWtedy, w\u015br\u00f3d zabielonych \u015bcian ma\u0142ego mieszkania, za klepsydr\u0119 pos\u0142u\u017cy\u0142y dwie, zdobione kwiecistym wzorem fili\u017canki. Jego stare d\u0142onie wygrzebaly, cho\u0107 ju\u017c z nie ma\u0142ym trudem, dwie torebki herbaty. Dro\u017csza, ze sznureczkiem i etykiet\u0105 – dla mnie. Go\u015bcia. Ta\u0144sza, z najta\u0144szej sieci, ale tak samo skrupulatnie ukryta, w rozdartych ju\u017c, jedno-niejednorazowych plastikowych woreczkach, dla Niego. I \u0142y\u017cka – jednak dwie – s\u0142odzika o smaku owoc\u00f3w le\u015bnych. Ten postawny m\u0119\u017cczyzna, ju\u017c przygarbiony ci\u0119\u017carem lat, odmierzy\u0142 chwil\u0119. Precyzyjnie, r\u00f3wno z gwizdem pary\u00a0 chromowanego czajnika.<\/p>\n
\nPomog\u0142em, przenosz\u0105c uciekaj\u0105ce minuty do pokoju go\u015bcinnego. Na dwie podstawki, dwie fili\u017canki. Usiedli\u015bmy przy stole. Po\u015br\u00f3d zaklejonych przezroczyst\u0105 ta\u015bm\u0105 zdj\u0119\u0107. Kolejnych chwil, tym razem uwi\u0119zionych, jak d\u0142ugo tylko kto\u015b zechce patrze\u0107, w podstarza\u0142ych ramach obraz\u00f3w. W\u0142ochy, Bia\u0142rou\u015b, Szczecin. Twarze, rodzina i obcy, uwi\u0119zieni w pomarszczonych strugach ta\u015bmy klej\u0105cej. To by\u0142 m\u00f3j dom. Jeden z wielu, jeden z tych ukochanych. I on, prawie-ojciec, prawie-dziadek.\u00a0 Zajmowa\u0142 od tylu lat, t\u0119 reszt\u0119 miejsca w piersi.
\nPrze\u017cy\u0142 wszystko i wszystkich. Prze\u017cy\u0142 siebie, gdy t\u0119tniace \u017cycie w skroni postanowi\u0142o targn\u0105\u0107 samo na siebie. Mnie nie by\u0142o przy jego boku, nie by\u0142o ju\u017c wtedy wielu os\u00f3b. Mimo to, jego szerokie barki, jego dwa metry i chyba ze setka kilogram\u00f3w \u017cycia wywalczyly kolejne dni.
\n– To wszystko. W tych \u015bcianach. Patrz, jak \u017cyje samotny cz\u0142owiek.Ca\u0142y dzie\u0144. I nie ma ju\u017c co robi\u0107. Sam.
\n– Dobrze tu Pan si\u0119 urz\u0105dzi\u0142. Czysto, schludnie. Wszystko pouk\u0142adane. Wszystko na swoim miejscu. Porz\u0105dek.
\nNie odpowiedzia\u0142, tylko zawiesi\u0142 wzrok, w tych chwilach, za poszarza\u0142ymi ju\u017c oczami. Zawiesi\u0142 wzrok na rzeczach, kt\u00f3rych nikt\u00a0 wi\u0119cej nie zobaczy. Na Niej, na nich wszystkich. Albo tylko na zegarze, kt\u00f3ry jak nasze fili\u017canki, odmierza\u0142a co\u015b, co wed\u0142ug jego zdania, powinno ju\u017c dawno dobiec ko\u0144ca. I ja, gdybym nie wiem jak bardzo chcia\u0142, nigdy bym go nie przekona\u0142 – nigdy, \u017ce widz\u0119 je takimi samymi. Rzeczy i chwile. \u0141\u0105czy\u0142a nas – ta niewypowiedziana my\u015bl. \u0141\u0105czy\u0142o nas to, \u017ce ka\u017cdy, pozosta\u0142 z ni\u0105 sam.
\nPrzez reszt\u0119 spotkania, prowadzili\u015bmy sie nawzajem. Przez wspomnienia uwi\u0119zione w g\u0142owach. Przez smaki w\u0142oskich da\u0144, przez deszczowe noce za kierownic\u0105. Przez koleiny \u017cycia, jego wypadki i przeboje. Przez lotniska, podr\u00f3\u017ce i u\u015bmiechy tych, na kt\u00f3rych nam zale\u017ca\u0142o. Prowadzili\u015bmy i odcinali\u015bmy chwile, z ka\u017cdym kolejnym \u0142ykiem herbaty.
\nWidzia\u0142em jego rado\u015b\u0107, wiem \u017ce sam jej troche sprawi\u0142em, ale widzia\u0142em te\u017c to oczekiwanie. \u017be juz wszystko zosta\u0142o zrobione, powiedziane. \u017be jest sam. Widzia\u0142em t\u0105 samotno\u015b\u0107, jak prosi o t\u0105 Jedyn\u0105. \u017be mo\u017ce jest i czeka, chocia\u017c mo\u017ce te\u017c, nie b\u0119dzie ju\u017c niczego.
\nNa koniec, po ostatniej kropli herbaty. U\u015bcisk d\u0142oni, u\u015bcisk ramion. Zdrowia. 28 i 80 lat.
\nDoganiam Pana – tylko tak cholernie za wcze\u015bnie.
\nDla Pana Z.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Odmierzam czas. Definiuj\u0119 pocz\u0105tek i koniec. Przy pomocy nawet najprostszych gest\u00f3w. Musi by\u0107 co\u015b, czego mo\u017cna sie uchwyci\u0107. Co\u015b, co nie trwa wiecznie. Co\u015b, co si\u0119 sko\u0144czy. Wtedy, w\u015br\u00f3d zabielonych \u015bcian ma\u0142ego mieszkania, za klepsydr\u0119 pos\u0142u\u017cy\u0142y dwie, zdobione kwiecistym wzorem fili\u017canki. Jego stare d\u0142onie wygrzebaly, cho\u0107 ju\u017c z nie ma\u0142ym trudem, dwie torebki herbaty. Dro\u017csza, […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[],"tags":[],"class_list":["post-121","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/smakdrogi.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/121","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/smakdrogi.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/smakdrogi.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/smakdrogi.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/smakdrogi.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=121"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/smakdrogi.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/121\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/smakdrogi.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=121"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/smakdrogi.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=121"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/smakdrogi.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=121"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}